Het heeft even geduurd maar hier nu dan toch de laatste update van onze reis met als onderwerp Rio de Janeiro! Zoals het in het verhaal hiervoor al stond vertrokken we eind van de ochtend vanaf het busstation van Foz de Iguacu. We zaten bijna helemaal voorin de bus op de bovenverdieping zodat we veel mee kregen van de uitzichten en leuke stadjes en dorpen. Gelukkig voor ons stapten bij de grensovergang met Brazilië de mensen voor ons uit zodat we de rest van de reis helemaal voorin konden zitten. Meer beenruimte, meer uitzicht en dus ook meer genieten! ’s Nachts passeerden we nog Sao Paolo waar de regen echt met bakken uit de hemel op ons neerviel. We vreesden het ergste voor Rio… De rest van de nacht hebben we daarom hard lopen duimen voor zonovergoten stranden, cocktails en een hoop samba. Tevergeefs bleek later…

Rond 9.00 uur kwamen we aan bij een zeer groot busstation in Rio. Vanuit onze Lonely Planet hadden we begrepen dat je eerst bij een loket een kaartje kon kopen voordat je bij een taxi in stapte. Samen met Adam & Georgina hadden we binnen enkele minuten een goede taxi te pakken die ons naar het Botafogo Easy Hostel bracht in de gelijknamige wijk Botafogo, gelegen tussen het centrum van Rio en de beroemde stranden Copacaban en Ipanema. Het hostel was strategisch gelegen vlakbij een metrostation zodat alle bezienswaardigheden makkelijk te bereiken waren. De taxichauffeur was een ongelofelijke prater zodat hij de hele weg met veel lof over ‘zijn’ stad vertelde tegen een stel versufde toeristen.

Omdat het Braziliaanse elftal moest aantreden in een WK wedstrijd lag alles in de hele stad om 12.00 uur stil, inclusief winkelcentra, overheidsinstanties, banken en noem maar op. Wat een gekkenhuis! Iedereen is compleet geobsedeerd door het voetbal, goeie tip voor mensen die hier nog komen. Plan niks als er gevoetbald wordt! Iedereen uit het hostel plus een paar lokale chicas verzamelde zich in de gemeenschappelijke ruimtes voor de match. Met zo’n 15-20 mensen werd het aardig gezellig en Brazilië won uiteindelijk met 3-0 van Ghana. Dat betekende een opgelucht Rio en veel lachende Brazilianen. Hierna besloten we met de Engelsen om naar het dichtbij gelegen grote winkelcentrum te gaan. Na anderhalf uur rondhangen hadden we het wel gezien en zijn toen maar via de supermarkt teruggegaan naar het hostel. Daar hebben we het de hele avond op een zuipen gezet met een aantal mede-bewoners. Ditmaal geen wijn of bier maar mixjes met malibu, gin en wodka.

De volgende dag bleek het weer opnieuw niet echt lekker. Kleine spetters maakten al duidelijk dat het van een stranddag niet zou komen. Jassen werden zelfs uit de backpacks gehaald om het wat warmer te krijgen. Na een lang gezamenlijk ontbijt met het halve hostel zijn we met 5 man richting de Maracana gegaan, wat geldt als ’s werelds grootste stadion. Ooit hebben hier bijna 200.000 supporters een wedstrijd bijgewoond. De naam is afgeleid van een riviertje dat naast het stadion stroomt. Her worden naast voetbalwedstrijden ook grote concerten gehouden, o.a. Madonna, Rolling Stones en Frank Sinatra hebben er hun opwachting gemaakt. Nu wordt het stadion verbouwd zodat uiteindelijk zo’n 115.000 zitplaatsen overblijven. Je kon jezelf een beetje rondleiden door kleedkamers en een museum. Maar eerst zijn we bovenop de tribunes geweest voor een overall view en natuurlijk voor wat mooie plaatjes. Na het bezoek zijn we het centrum ingedoken. Op een aantal winkels na bleek dit niet heel bijzonder. We gingen op zoek naar de plaatselijke VVV maar konden die ondanks vele aanwijzingen van winkeliers en voorbijgangers niet vinden. Totdat we aanliepen tegen een vrouw die een commercieel reisbureatje had. We gingen een flat in war zij ons van alles heeft laten zien over Rio en we kregen ook maar gratis plattegronden mee. Zoals we ook al eerder gehoord hadden in het hostel waarschuwde zij ons voor de criminaliteit in de stad. Ze heeft wel een aantal keer gevraagd of we alsjeblieft voor het donker weg wilden gaan uit het centrum omdat dan allerlei streetgangs de zaakjes overnemen, met alle vervelende gebeurtenissen die daar bij hoorden. Aangezien het centrum ’s avonds toch verlaten is zijn we teruggegaan naar het hostel. Net als de vorige avond hebben we een soort feestje gehouden onder genot van zelfgemaakte cairpinhas. Dit is een mix van Cachaca, veel ijs, stukjes limoen (plus een halve uitknijpen) en een paar scheppen suiker. Ondertussen zijn we ook nog wezen eten in een restaurant waar je onbeperkt kon eten en waar je door middel van groene of rode bordjes kon aangeven of je nog wat op je bord wilde hebben. Erg bizar allemaal maar wel lekker!

Onze 3^e dag in Rio hebben we besteed aan het bezoeken van de beroemde stranden. Helaas was hetw eer nog slechter als daarvoor zodat er geen kip op het strand te vinden was. Alleen enkele surfers probeerden de immens hoge golven te bedwingen met hun bodyboards of surfplanken. Na een wandeling van een paar uur besloten we ons af te scheiden van Adam & George en gingen we opnieuw naar het centrum om alles nog even te bekijken. We hebben nog wel een gezellige middag gehad met z’n tweeën. ’s Avonds zijn we samen weer uit eten geweest en zijn niet al te laat gaan slapen.

Dag 4 hadden we gereserveerd voor het beklimmen van de Corcovado, waar het Crhistus beeld staat, en Sugar Loaf, een steil bergje in de baai van Botafogo waar je alleen met een kabelbaan op kunt. Het weer was vandaag enorm goed zodat we een heel gaaf uitzicht hadden vanaf het beeld. Pas dan zie je de echte schoonheid van de stad. Het beeld zelf is wel groter dan je zou denken, een gigantische massa steen wat boven je uit torent. Persoonlijk vinden we dit een must-see wanneer je in Rio bent. Sugar Loaf (Suikerberg) was ook leuk om heen te gaan. Vanaf daar hebben we nog een zeer mooie zonsondergang mogen aanschouwen wat een bijzondere blik geeft op alle baaien en stranden. Terug in het hostel zijn we daarna met een hele groep mensen op stap geweest in een soort samba tent waar een live band optradt. Het was uitermate gezellig maar na een paar uur werd besloten om het feestje in het hostel voort te zetten, de zon kwam al op toen we gingen slapen….

Zaterdag, de dag voor ons vertrek. Deze dag zouden we in het hostel doorbrengen, om 12 uur al begon de voetbalwedstrijd Engeland-Portugal. Dit leverde meteen al veel stress op voor de aanwezige Engelsen, zeker omdat hun land verloor van die irritante Portugezen die eerder Oranje hadden genaaid. Aansluitend was Brazilië-Frankrijk, dat werd ook een hele interessante pot, echter was het wel einde WK voor de Brazilianen. We vreesden dat sfeer in de stad zou verslechteren maar niks was minder waar. Na een half uurtje teleurstelling begonnen mensen in de straat spontaan te feesten en muziek te maken. Het hostel had een bbq georganiseerd die de hele avond zou duren. Iedereen bleef lekker hangen waardoor ook dit feestje weer zeer gezellig werd, een perfecte afsluiter van ons verblijf. Andy, een Ierse jongen, en een Braziliaanse dame hadden twee gitaren meegenomen en dus werden we getrakteerd op een wel 5 uur durende jam-sessie met leuke eigen teksten en een boel meezingers. Uitgeput en half dronken hebben we tegen een uur of twee ons bed voor de laatste keer opgezocht.

De volgende ochtend hebben we direct alles ingepakt voor de reis terug. Nog even internetten en toen op weg naar het vliegveld. Onderweg werden we geconfronteerd met waar Rio ook wel om bekend staat. Aan de zijkant van de snelweg die naast een van de favellas (sloppenwijken) ligt lag een lijk die bewaakt werd door een aantal zwaar bewapende agenten. Of het een ongeluk was weten we niet maar het wekte erg de schijn dat hier zojuist iemand vermoord was. Gelukkig hebben tijdens onze reis vrijwel geen vervelende situaties meegemaakt. De terugvlucht naar Madrid verliep voorspoedig ondanks de krappe beenruimte. In Spanje hadden we meer pech. De vlucht naar Amsterdam werd meer en meer vertraagd waardoor we uiteindelijk zes uur hebben doorgebracht op het vliegveld aldaar. We verveelden ons behoorlijk, de uiteindelijke vlucht verergerde dat alleen maar. Gelukkig konden we in Amsterdam snel door de douane en hadden we binnen enkele minuten al de bagage. Onze ouders kwamen ons ophalen wat we erg lief vonden aangezien we enorme vertraging hadden gehad. Ze hadden zich wel vermaakt en het weerzien met ons stond ook garant voor eenscala aan vakantieverhalen.

Wij willen jullie allemaal hartelijk bedanken voor het bezoeken van onze weblog en hopen dat iedereen veel plezier heeft beleefd aan het lezen van onze verhalen. Mocht iemand ooit meer informatie willen over hoe wij alles daar geregeled hebben of als je gewoon wat ervaringen wilt uitwisselen kun je altijd mailen!

Groetjes Peter & Antoinet

# Dag 55-60: Rio de Janeiro is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

VEEL PLEZIER BIJ HET VOLGEN VAN ONZE BELEVENISSEN

geselecteerd als gefixeerd bericht is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

De eind begint zo langzamerhand in zicht te komen, nog maar twee bestemmingen te gaan waarvan Iguazu de een-na-laatste is. Iguazu is een klein stadje middenin de noordelijke jungle van Argentinië op de grens met Brazilië. Maar vooral bekend natuurlijk van de Iguazu Falls. En dat staat voor een ongekend natuurspektakel in een stuk rivier waar de grond ooit eens door aardbeving tientallen meters verzakt is. Gevolg: wonderschone watervallen die witgeschuimd in maten en soorten met veel geraas de diepte in storten. Miljoenen liters water per seconde waarvan je telkens afvraagt waar het vandaan komt. Dat water komt dus uit een tropisch gebied met veel groen, veel dieren en waar zon en regen elkaar op onverwachte momenten kunnen afwisselen. Tijd voor ons om daar dus ook een kijkje te nemen.

Wederom een lange busrit van ongeveer 18 uur bracht ons tot aan het kleine maar leuk uitziend busstation van Puerto Iguazu, zo’n 20 kilometer van het nationale park met de watervallen. Een hostel was hier geen enkel probleem om te regelen aangezien we binnen 5 minuten onze tassen neer konden zetten in een 5-persoons appartement op een paar honderd meter van het cetrum(pje). Het appartement, met woonkamer, keuken, badkamer en tv, werd voor een prikkie verhuurd door eigenaar en tevens overbuurman Luis, die door de inkomsten van het toerisme lekker elke dag kon zonnen in de achtertuin van z’n witgeschilderde villa. De dag was al dermate gevorderd dat een bezoekje aan het partk er niet meer in zat en dus zijn we in de namiddag het centrum in geweest voor informatie en uiteraard een lekker hapje en een drankje. Dit heeft zich zo’n beetje voortgezet tot het eind van de avond! Wel wat vroeger gaan slapen omdat we de volgende dag natuurlijk vroeg naar het park wilden.

De dag erop dus vroeg eruit en voor 8 uur stonden we al paraat om weg te gaan. Gepind, buskaartje geregeld en nog voor 9 uur liepen we door de poort. Na 100 meter lopen werden we aangesproken door mensen die boottochtjes verkochten door de watervallen. Na het verhaal te hebben aangehoord hebben we dit ook direct geboekt omdat we het toch al van plan waren. We gingen dus eerst de watervalen zien van onderaf! Nadat we een korte jeepsafari hadden gehad kwamen we met een groepje Amerikanen aan bij de boten. Geadviseerd werd om de schoenen uit te doen en belangrijke spullen in een aparte tas te stoppen. Iedereen vroeg zich dus ook al af of zo nat zouden worden van alle spettertjes.

Met hoge snelheid ging de boot daarna stuiterend en wel stroomopwaarts door allerlei stroomversnellingen. We kregen daarbij voldoende gelegenheid om foto’s te nemen. Dit ging zo 10 minuutjes door totdat we omkeken en zagen dat de cameraman en de kapitein zich helemaal in een regenpak gingen wikkelen! Dat beloofde wat! Eigenlijk best onverwachts werd de boot gewoon een waterval in gestuurd waardoor iedereen begon te schreeuwen en een paar tellen nat was! Lachen gieren brullen dus! Maar dit was nog niet alles…. De boot ging verder naar een nog grotere waterval en hetzelfde herhaalde zich! Binnen 3 seconden waren we allemaal tot en met de onderbroek compleet doorweekt! De stuurman was nog niet tevreden en ging onder begeleiding van veel gejuich en geschreeuw nogmaal door de waterval. En opnieuw kwam er 40-50 liter water over je heen. Vrijwel niemand had handdoeken of droge kleren zodatwe het vooral moesten hebben van de zon. En dat was ook precies wat de verkopers hadden gezegd: doe het nu maar, dan kun je de rest van de dag drogen! Erg leuk om mee te maken!

Na het tripje een rondje gemaakt op Isla San Martin, van waar je zeer mooie uitzichten had en ook erg dichtbij bepaalde watervallen kon komen. Achteraf bleek je sommige watervallen niet van andere plekken te kunnen zien dus ook maar goed dat we daar nog heel wat gespendeerd hebben. Na het eiland hebben we het lage gedeelte (lower-circuit) verkend. Er was ook nog een hogere route (upper-circuit), een route naar de grootste waterval en diverse wandelpaden door bos/natuur. Voor elke route kun je wel een paar uur uittrekken, zodat alles zien in één dag eigenlijk onmogelijk is. Ook de lagere route was schitterend om te lopen, de foto’s zeggen eigenlijk meer dan dit hele verhaal. Grappig was dat we onderweg vele hagedissen tegenkwamen en bij toeval nog wat mooie gekleurde vogels hebben gezien. Later op de dag zouden we nog een heuse wilde Toekan en een echte krokodil zien!

De lage route werd vervolg door een treinritje naar het begin van de route naar de Garganta del Diablo (Strot van de Duivel). Dit leek meer op een soort krater met een doorsnee van enkele tientallen meters waar van alle kanten het water meer dan 60 meter naar beneden stort. Voordat we daar kwamen moest er eerst over een brug gelopen worden van anderhalve kilometer lang. Van bovenaf en dichtbij de rand was het daarna mogelijk deze krater in te kijken. Nou ja, kijken… het watergeweld is daar zo heftig dat er een constante witte muur van waterdamp in de dipete te zien is. Na meer dan een half uur en veel foto’s besloten we weer terug te gaan. Tegen het begin van de avond waren we weer terug in het stadje en we namen maar een verfrissend wijntje, en weer een lekker etentje later op de avond!

Op zaterdag hadden we besloten om de watervallen te bekijken vanaf de Braziliaanse kant. Dit omdat we ook nog naar de Itaipu dam wilden die daar vlakbij lag. Volgens onze informatie zou het park op maandag en de dam op zondag gesloten zijn… Omdat we op zondag nog graag naar het Nederlands elftal wilden kijken bleek zaterdag dus de beste dag voor Brazilië. Met de lokale bus konden we de grens over naar Foz do Iguazu (een wat grotere stad) en na ongeveer een uur waren we dan ook in het nationale park. Dit park bleek fors groter en duurder maar de watervallen maakten niet het grootste deel uit van de park. Er waren tegen betaling namelijk ook talloze kano-, wandel- en andere safaritochten mogelijk. Hier aan deze kant kwamen we dan ook eindelijk in contact met Gauti’s (of hoe je ‘t ook schrijft), op miereneters lijkende beesten zo groot als katten die overal op zoek zijn eten. Prullenbakken, tassen, terrasjes en zelfs de broek van Antoinet moest even onderzocht worden, wat weer een leuke schrikreactie opleverde. Na een paar uur hadden we de watervallen gezien (overigens ook weer adembenemend en leuk voor de foto’s) en gingen we naar de dam. Deze bleek helaas dicht zodat we nog voor de avond weer terug waren in Argentinië. Later hebben we voetbal gekeken en nog een hapje gegeten.

Op zondag dus weer naar de Argentijnse kant van het park geweest en dit keer het hogere circuit gelopen. Omdat we tijd over hadden hebben we rustig aan gedaan en genoten op enkele mooie plekjes waar volgens ons het uitzicht het beste was. Halverwege de middag was het tijd om terug te gaan voor de wedstrijd Holland-Portugal. In een klein restaurantje hebben we onder genot van bier & hamburgers de oranje helden helaas zien verliezen, dit tot grote frustratie van met name Peter, die vooral de grootste attractie was voor alle mensen op het kleine terras. Heel toevallig kwamen we daar weer een meisje tegen die we kenden uit Buenos Aires. Zij wist ons meer te vertellen over andere bekende (ook uit Buenos Aires) die we ondanks emailverkeer niet waren tegengekomen. ‘s Avonds wilden we nog uit gaan maar een hevige tropische bui zorgde ervoor dat de elektriciteit uitviel en wij geen kant op konden. Kamerverhuurder Luis kwam nog persoonlijk langs om te vertellen dat alle elektrische apparaten uit moesten en dat het onweer rij gevaarlijk kon zijn. Het werd helaas niet meer droog zodat we de avond tv-kijkend hebben afgesloten.

Maandagochtend. We hadden inmiddels al weer een busticket naar Rio de Janeiro geboekt, de spullen waren gepakt en na het ontbijt zouden we vertrekken. In een lunchroom kwamen we toen opeens een Engels stel tegen die we ontmoet hadden in de hoofdstad. Ook zij hadden een busticket geboekt voor dezelfde bus nadat wij de dag ervoor een briefje hadden achtergelaten in hun hostel. Iets later bleek zelfs dat we toevallig hetzelfde hostel in Rio hadden geboekt! Dit betekende dat we elkaar nog de hele week zouden treffen! Een toevallige afsluiter van een zeer mooi bezoek aan een van ‘s werelds mooiste natuurwonderen.

Tot in Rio!

Peter & Antoinet

# Dag 51-54: Iguazu is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

Lekker busritje achter de rug! Voorin zitten is errug comfortabel met die dikke stoelen, gratis champagne & whiskey en een privé tv’tje waar ze eindelijk ‘s keer films op laten zien met Engelse ondertiteling…

Woensdag 14 juni

Dus na een uur of 20 gearriveerd op de drukke ringwegen rond de hoofdstad van Maxima’s geboorteland, Buenos Aires! Brede wegen van gemiddeld 5-6 rijbanen per weghelft moeten de werkelijk tienduizenden auto’s over tientallen door elkaar lopende betonnen viaducten leiden naar industrieterreinen, kantoorwijken of het centrum. De chauffeur wist gelukkig de weg zodat we tegen half tien ‘s ochtends uit konden stappen op het mega-busstation Retiro, waar zo’n 150 busmaatschappijen gevestigd zijn met een veelvoud daarvan aan aanlegplaatsen. Eventjes moeten lopen naar het eerste metrostation maar niet veel later waren we op weg naar Hostel Sol, gelegen aan de grote Avenue de 9 Julio, de drukke centrale boulevard en toegangspoort naar het centrum. In de "straat" staat ook de grote obelisk, de Egyptische ‘punt’, waar vrijwel elke grote stad tegenwoordig over beschikt.

Door een meters-hoog spandoek op een gebouw zagen we ons hostel direct bij het verlaten van het metro-station. Het bleek een vrij groot hostel te zijn met een leuke gemeenschappelijke kamer en een grote eetzaal. De kamer zag er keurig uit en na even koffie te hebben gedronken met de langharige eigenaar Daniel zijn we er direct maar op uitgetrokken naar de nabijgelegen historische wijk San Telmo. Deze wijk heeft veel weg van onder meer Parijs en zit vol met antiekzaken, cafeetjes en restaurants. Veel straatjes zijn daar zelfs gemaakt van de bekende Europese hobbelkeien! Na een leuke wandeling en wat bakkies koffie kwamen we terecht op het bekendste plein van Buenos Aires, Plaza de Mayo, welke omringd is door een serie mooie en oude gebouwen. Mooi stukje architectuur.

Omdat er een anti-nogwat demonstratie aan de gang was met honderden trommelende en schreeuwende sympathisanten zijn we niet lang gebleven en zijn daarom doorgegaan naar de centrale winkelstraat (Florida). Ook weer heel anders (lees: veeeel mooier) dan de Diezerstraat, de Heerestraat of de Kalverstraat. Prachtige etalages, winkelcentra met fonteinen en natuurlijk proppers, die iedereen proberen binnen te lokken met praatjes en foldertjes, markeren het straatbeeld evenals vele straatartiesten die met tekeningen, schilderingen of muziek proberen een pesos bij te verdienen. Veel winkels zijn eigendom van bekende mode-giganten zoals Da Coste, Yves St. Laurent, Armani etc. Shop-walhalla en niet alleen voor dames! Ook nog ‘s gunstig voor de portemonnee gezien de soms belachelijk lage prijzen (in verg. met Europa) maar helaas zijn de winkels vaak niet zo geschikt voor Europese lichaamsafmetingen (voor Peter wederom geen schoenen in zijn maat te koop). Een centimeter dikker dan een bezemsteel betekent in Buenos Aires al snel dat je veroordeeld bent tot het maken van eigen kleding of tot het afwachten van een lange levertijd. Grotere maten bestaan wel maar zijn gewoonweg niet aanwezig in de winkels. Gelukkig hebben ze tegenwoordig in Argentinië een wet die winkels verplicht grotere maten op voorraad te hebben dan die in de etalage, alhoewel niet iedereen zich daaraan houdt. Langs ‘s werelds grootste straat (tweemaal 8 rijbanen en dus meer dan 5 minuten oversteken!!!) zijn we later teruggegaan naar ons hostel. Even een tukkie gedaan en maar weer ‘s lekker uit eten geweest voor 5 euro.

Donderdag 15 juni

Vandaag stond in het teken van een bezoek aan de wijk Boca (vertaling: Mond). Het is de wijk waarvan men zegt dat de tango is ontstaan en waar Maradona is opgegroeid. Deze laatste past goed bij de naam van de wijk, maar Neus was ook goed geweest. Via een lange wandeling door San Telmo, een park en door Boca zelf kwamen we aan bij El Caminito, bekend van de gekleurde huizen en de tango-muziek. Dit gedeelte bleek zeer toeristisch en niet al te groot dus na een korte wandeling, een paar foto’s en een cappucino gingen we verder naar het stadion van Boca Juniors, een beetje het Feyenoord van Argentinië. Daar hebben een bezoek gebracht aan het Boca-museum en we hebben rond kunnen lopen op de tribunes. Alhoewel het stadion niet erg groot leek moet het echt geweldig zijn om door duizenden fans te worden toegezongen, die allemaal ontzettend fanatiek zijn en met heel hun hart leven voor de club. We konden dit zelf ervaren in een speciale 3D ruimte, erg geinig!

Na afloop teruggekeerd naar El Caminito voor een hapje, een drankje en wat tango. Achteraf was het allemaal zeer grappig maar de tangoshow die we bekeken onder het genot van wijn, kaas & worst was niet erg best wat vooral veroorzaakt werd door de idiote glimlach van een overjarige dansende vrouw met te rode lippenstift en gehuld in een glimmend mini-jurkje. Tango dansen konden ze niet echt, vooral als het op foto’s aankwam van de (weinige) toeristen. Het leukste was dat ze een geldpot vlakbij de ingang hadden staan waar mensen een donatie in konden doen. Hoe vaak dat stelletje wel niet in de pot hebben gekeken!!! En dan op zo’n "onopvallende" manier die niemand in de gaten heeft. Antoinet heeft ook nog een tango-poging gewaagd (zie foto) waarna het tijd was om te gaan.

Vanuit Boca hebben we een hele busrit (0,30 euro) gemaakt van ongeveer een uur naar de andere kant van stad. Tijdens de busrit waren veel mooie gebouwen, straten en pleinen te zien (zoals onze reisgids ook al had aangegeven). We kwamen uit in Palermo, een goed uitziende en gezellige wijk met veel winkels & restaurants. Omdat het al donker werd zijn we daar een beetje blijven hangen in cafés en een restaurant. Toen besloten we ook een ander hostel te gaan zoeken omdat we toch meer van de stad wilden zien.

Vrijdag 16 juni

Wedstrijddag van het Nederlands elftal! Daarom ook niet op stap geweest of wat dan ook want om 10.00 uur begon Argentinië tegen Servië en om 13.00 Oranje dus tegen de donkere mannen van Ivoorkust. Negen uur waren we al present in café Van Koning, een door Nederlanders gerund café in de wijk Las Cañitas. Gelukkig waren er al een tiental anderen aanwezig met wie we vrijwel de gehele wedstrijd hebben zitten kijken. Zoals het Hollandse gastvrijheid betaamd werden we bij binnenkomst al getrakteerd op bier (Biertje?) door een van de aanwezigen. Goed spul als ontbijt! Zeker met tosti’s erbij! Vervolgens dus een voetbalgala van de Argentijnen (6-0) kunnen zien op een groot scherm waarna de pub vol begon te stromen met oranje-gekleurde mensen met hier en daar een verdwaalde Argentijn. De sfeer zat er goed in dankzij het bier en enkele fanatieke in BsA woonachtige Nederlanders (Messi, Messi, que Messi? VAN PERSIE !!!.. LA LA LALALAAAAA…). Gelukkig wonnen onze mannen met 2-1 zodat we ook nog eens de volgende ronde hadden gehaald. Jammer was dat dan de derde groepswedstrijd tegen Argentinië van minder belang zou zijn.

Na de wedstrijd een wat late lunch gehad in een restaurant en opnieuw naar Plaza de Mayo gegaan om foto’s te maken, dit keer zonder demonstranten. Hierna zijn we wat wezen drinken in Café Tortoni, wat geldt als misschien wel het bekendste café van Buenos Aires waar ook geregeld beroemdheden een bakkie komen doen. En we moeten zeggen dat de inrichting echt geweldig was, in tegenstelling tot de service en de drank- en etenswaren. Onze cappucino smaakte naar iets wat normaal ‘uit’ je lichaam komt, de kleine croissantjes (medialunas) smaakten naar half gebakken deeg, het bij de koffie geleverde glaasje water leek net chloor en bovendien kregen we een verkeerde rekening. Geen succes dus! Gelukkig werd onze dag tijdens het late diner weer tot een goed einde gebracht door voortreffelijke wijn en een perfecte salade naast de altijd goed smakende steaks. De volgende ochtend zouden we verkassen naar hostel Chill House in Palermo, dat betekende dus weer vroeg op en spullen pakken!

Zaterdag 17 juni

Aangekomen in The Chill House, een erg gezellig en vooral relaxed hostel met echt jonge toffe eigenaars die alles voor je willen regelen. Maar eerst was het vandaag shopdag. Palermo bleek niet zo supergezellig om te winkelen en dus besloten we aan het begin van de middag weer naar het centrum te gaan. Winkelen blijft daar toch iets aparts zodat we hier de rest van de dag aan besteed hebben, tussendoor nog even voetbal gekeken en een biertje gehad. ‘s Avonds zouden we uitgaan maar alle mensen uit het hostel waren nog brak van het feestje en het uitgaan van de dag ervoor zodat ze geen zin hadden om later met ons nog weg te gaan. Dan maar met z’n tweeën! Helaas ging het ‘s nachts regenen wat ervoor zorgde dat bij de leuke tenten niemand naar buiten ging, en omdat het gigantisch druk was (het was zaterdagnacht) mocht er ook niemand naar binnen. Na ongeveer een half uur wachten hadden we het dus wel weer gezien en zijn we teruggegaan naar het hostel. De volgende dag zou anders worden!

Zondag 18 juni

In de loop van de ochtend een bus genomen naar het Feria de Matadores, een volksmarkt waar straatmuzikanten en dansers zorgen voor een cultureel tintje naast de kraampjes met lokale lekkernijen. De busrit duurde zowat anderhalf uur en de markt bleek helaas niet echt groot en ook niet leuk, mede door het bewolkte en regenachtige weer. Omdat het alweer lunchtijd was hebben we daarna gegeten en kunnen kijken naar het voetbal. Later in de middag zijn we door Recoleta gelopen, zelfs in de straat waar Maxima heeft gewoond. Daarna naar het beroemde kerkhof geweest waar veel belangrijke Argentijnse personen liggen begraven in grote luxe graftombes, waaronder de welbekende Evita Peron. Terug in het hostel bier & wijn lopen drinken met iedereen waarna we met z’n elven uit eten zijn geweest in een eetcafé vlakbij. Later zijn we nog met een groep op stap geweest maar het bezoek aan een bekende discotheek was helaas van korte duur. Om 04.00 uur terug in het hostel bleken de meesten moe maar samen met een aangeschoten Australiër (David) hebben we nog tot 06.00 in een café gezeten.

Maandag 19 juni

Gezien de feestelijkheden van de dag ervoor eerst maar uitgeslapen. De middag hebben we doorgebracht in het havengebied van Buenos Aires, Puerto Maduro. Voor de avond hadden we een tango-dinershow geboekt in een romatisch eetcafé. De show bestond afwisselend uit pianisten, een zangeres en uiteraard uit dansende tangostelletjes. Het café was vrij klein en er waren maar zo’n 5 tafels bezet waardoor het een leuke en vrij intieme show was. Het eten was helaas slecht waardoor de betaalde prijs voor het geheel wat aan de hoge kant was. Ondanks dat wel een hele leuke avond gehad.

Dinsdag 20 juni

Deze dinsdag zou onze laatste volledige dag betekenen in Buenos Aires. De volgende dag zouden we vertrekken richting de watervallen Iguazu. De was hebben we nog even ingeleverd bij de plaatselijke wasvrouw en daarna zijn we lekker wezen rondhangen in het centrum voor de laatste shopartikelen. ‘s Middags stond Engeland-Zweden op het programma wat we met de vele Engelsen uit ons hostel zouden gaan kijken in een eetcafé. Helaas waren ze niet aanwezig op de afgesproken plek zodat we dit met ons tweetjes onder genot van enkele drankjes hebben aanschouwd. Achteraf bleken de Engelsen voor een dichte deur te staan en toen wij aankwamen was de tent zojuist geopend. Omdat het voor meerdere mensen de laatste avond was werd er spontaan een soort van feestje gevierd wat door ons twee werd gestart met het openen van flessen wijn, gevolgd door een extra run naar de supermarkt door de rest. Al goed aangeschoten hebben we laat op de avond samen met de Australiër nog een perfect diner gehad op het terras van misschien wel het beste restaurant waar we ooit gegeten hebben; La Cabrera, gelegen in dezelfde straat als het hostel. Grote malse steaks, een tiental verschillende sausjes erbij, een goede salade en ook dit keer een uitstekende wijn.Terug in het hostel ging het feestje nog even verder totdat de meesten er genoeg van hadden en hun matras weer opzochten. Een goede afsluiter!

Woensdag 21 juni

De dag dat de spullen moesten worden gepakt maar ook de dag van Nederland-Argentinië. Na het uitchecken zijn we wezen lunchen en direct doorgegaan naar wederom café Van Koning. Daar aangekomen bleken er niet alleen voetballiefhebbers belangstelling te hebben voor de wedstrijd maar ook de media was van de partij. Grote snoeren, tv-wagens, cameraploegen en fotografen waren druk in de weer om echt alles in het café vast te leggen. Zelfs een Duitse radioverslaggever was present en vroeg Peter om een interview (in het Duits) maar hij had geen zin om te reageren. Hetzelfde gebeurde met de Argentijnse journalisten, vrijwel iedereen werd gevraagd om voorspellingen of reacties maar omdat een heleboel aanwezigen geen Spaans spraken waren steeds dezelfde personen de lul bij de verschillende tv-stations. Op zich wel leuk al die aandacht maar bij elke vrije trap of corner een felle lamp in je gezicht en het geluid van in- en uitzoomende camera’s in je oor waren nou niet echt bevordelijk voor het lekker kijken naar een voetbalwedstrijd. Helaas eindigde de oranje-blauwwitte strijd in een teleurstellende 0-0 en omdat wij twee uur later onze bus moesten halen hebben we ons snel uit de voeten gemaakt. Spullen opgehaald en naar de metro gegaan. Daar eindigde ons Buenos Aires avontuur nog wat vervelend doordat Antoinet beroofd werd van haar zonnebril op sterkte. Die werd binnen 2 seconden uit haar kleine rugtas gehaald die ze nota bene op haar buik droeg met haar handen op de rits! Een paar vrouwen op middelbare leeftijd slaagden erin Antoinet af te leiden door water op haar backpack en hoofd te gooien en daarna nog op haar schouders te tikken. Even het hoofd omgedraaid en aan de voorkant wordt snel iets uit het vakje van de rugzak gehaald. Zonde, maar wel leuk is dat ze niks aan die zonnebril hebben omdat het precies Antoinet’s sterkte is.

Peter & Antoinet

# Dag 43-50: Buenos Aires is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

Eindelijk zijn we aangekomen in het land van de steaks, de wijnen en het voetbal. Na een relatief lange busrit die wel door een gevarieerd en prachtig landschap ging zijn we beland in Salta, hoofdstad van de gelijknamige noord-westelijke provincie van Argentinië. De stad staat vooral bekend om zijn centrale ligging zodat het makkelijk is om uitstapjes of trektochten te maken in de omgeving. Daarnaast vertrekt vanuit Salta de ‘Tren en las Nubes’ (Trein naar de Wolken), een van de mooiste treinritten ter wereld die door de bergen voert langs afgronden en hoge (gammele???) bruggen.

Op het busstation stonden, zoals al vaker het geval is geweest, weer vele ‘proppers’ ons op te wachten met informatie en aanbiedingen van hostels. Samen met een drietal andere jongeren zijn we met een goed Engels sprekende dame meegegaan naar een op het eerste gezicht leuk uitziend hostel niet ver van het centrum. Aangekomen bleken we verkeerd geïnformeerd want nadat het drietal had ingecheched was het hostel vol! Na een tijdje vonden we gelukkig een ander hostel die wel van mindere kwaliteit was maar in ieder geval plek had. De volgende dag (woensdag) de 7e) dus maar weer een ander hostel gezocht.

Na het inchecken zijn we direct naar het centrum gelopen waar ook hier weer een zeer mooi en ‘be-palmboomd’ plein aanwezig was. Eerst dus maar even lekker rondkijken en genieten van al het moois. Om 13.00 bleek helaas de siësta in te gaan tot een uur of vijf zodat alle winkels gesloten waren. We hebben toen op een terrasje onze eerste fles Argentijnse wijn besteld met een uitgebreide salade erbij. En of dat lekker is!!!! Sindsdien geen dag meer zonder wijn! ‘s Avonds zijn we uitgebreid wezen shoppen waarbij vooral Antoinet zich tegoed heeft gedaan aan shirtjes, schoenen en allerlei vrouwen-accesoires, dit alles tegen lachwekkende prijzen uiteraard, hahaha… Later nog uit eten geweest in wat schijnt het beste restaurant van Salta te zijn. Ook dat kunnen we bevestigen! Nog nooit zulk lekker vlees naar binnen gewerkt! Deze werd in een hoeveelheid van ongeveer 700 gram geserveerd en was zo mals dat het bijna zou smelten op je tong! Na ons compleet een slag in de rondte te hebben gegeten (en gedronken) waren we rond half twee terug in het hostel. Helaas bleek dit een hostel te zijn met vrijwel alleen maar luidruchtige Israelische jongeren die net als kleine kinderen alles in beslag namen en niet echt sociaal waren. Tot half zeven in de ochtend dus geen oog dicht gedaan terwijl om negen uur de eersten al weer wakker waren en de herrie van voren af aan weer begon. Tijd voor weer een ander hostel dus!

We zijn direct maar naar het allereerste hostel gegaan die toen vol zat (Hostal The Cottage). Gelukkig was er nu wel plek en de jongens die er werkten waren erg aardig en hadden zo nu en dan ook wel wat leuke tips. Die middag zijn we met een kabelbaan nar de top van een kleine berg geweest om de hele stad te overzien en op een terras in de zon te genieten van wat drankjes. Die avond weer lekker uit eten geweest en niet al te laat gaan slapen omdat we de vorige nacht eigenlijk niet hadden geslapen. Vrijdag begon het WK Voetbal en dus hebben we de opening en het eerste duel kunnen zien in het hostel. Hierna zijn we weer wezen rondhangen in het centrum van Salta. Toen was het alweer tijd voor een Argentijns wijntje. Omdat het bewolkt was leek het ons beter binnen te gaan zitten en zoals overal in elk restaurant/café hebben ze daar grote schermen en/of tv’s waar je voetbal kan kijken. We kunnen er (gelukkig maar) niet onderuit en zo hebben we nog een wedstrijd bekeken met bijbehorend vocht en een plank vol kleine ‘hapjes’ wat zou kunnen doorgaan voor een 3-gangen menu, wat een hoeveelheid!

Het eerder genoemde uit-eten kreeg zijn dagelijks vervolg in weer een ander restaurant met dit keer een zenuwpees als ober. Aangezien alle anderen een beetje chagrijnig waren vonden wij deze ook het leukst en zo werd het nog een gezellige avond. Leuke verrassing na afloop is altijd de rekening, gemiddeld zo’n 12-15 euro samen voor een fles wijn, broodjes met tapenade, biefstuk, friet, salade, dessert en koffie/thee. Geweldig of niet? Na het etentje zijn we op stap geweest in de uitgaansstraat van Salta vol bars, restaurantjes en discotheken. Eerst een paar uur in een bar gezeten waar we twee Amerikanen hebben ontmoet met wie we later naar een discotheek zijn gegaan. Tot het ochtendgloren rond 06.00 hebben we op voornamelijk zuid-amerikaanse beats onze danskunsten laten zien onder begeleiding van een groepje Argentijnen die daarbinnen hadden ontmoet. Een zeer toffe avond gehad dus!

Op zaterdag eerst maar ‘s uitgeslapen. Daarna zoals altijd weer wat geshopt en niet al te lang rondgehangen omdat in de middag de westrijd Argentinië-Ivoorkust zou beginnen. We zijn weer naar hetzelfde café gegaan waar we al twee keer hadden gezeten en ook in Salta zijn we nu lokale bekenden geworden. Binnen een half uur wist het complete café dat wij Nederlanders waren dankzij de grappige en nieuwsgierige barmannen. Anderhalf uur voor de wedstrijd zat de tent al bijna stampvol en vol verbazing zagen we dat de opstelling van stoelen en tafels om de twee minuten weer veranderd werd omdat elke Argentijn én alles wil zien op het grote scherm (ondanks de 5 tv’s die overal hingen), én een stoel wil hebben, én een tafel. Gelukkig kwam alles goed zodat een paar honderd blauw-wit gekleurde supporters hun veelbesproken wonderteam mochten aanschouwen. Zeer fanatiek en met grote spanning werd tot het eindsignaal meegeleefd en door de 2-1 winst kon heel Salta (en heel Argentinië) zich even uitleven. Binnen no-time stond het plein vol met honderden fans die schreeuwend en met vuurwerk enige tijd feest vierden. In Nederland zou zoiets gebeuren bij een halve finale of finale denken we…

Op zondagochtend moesten we aantreden voor de wedstrijd Nederland-Servië. 10.00 uur lokale tijd, dus opnieuw naar hetzelfde café met het grote scherm. Dit tot grote vreugde van onze barvrienden. Net toen we dachten de enige Nederlanders te zijn kwamen er meerdere binnen zodat we met een groepje van 8 man tijdens het ontbijt hebben kunnen kijken naar de overwinning. toppie Nederland!!! ‘s Middags zijn we gaan mountainbiken waarbij we nog flink hebben gezweet en hebben we een busticket geboekt naar de hoofdstad Buenos Aires. Maandag stond geheel in het teken van een lange mountainbike tocht door de omgeving van Salta. In de volksmond heette dit een rondje San Lorenzo (genoemd naar het nabijgelegen miljonairsdorpje). Helaas bleken onze fietsen en vooral de versnellingen niet van superhoge kwaliteit zodat de heuvels al snel klimmetjes van de zwaarste categorie werden; echte kuitenbijters. We hebben de tocht maar iets ingekort en aan het eind van de middag wat gegeten en voetbal gekeken. Erg vermoeid teruggegaan naar het hostel en even een avonddutje gedaan alvorens laat op de avond vet uit eten te gaan tot ver na twaalven.

‘s Ochtends alle spullen gepakt en ons klaargemaakt voor de 20-urige reis naar Buenos Aires. Gelukkig zouden we voorin de bus zitten op de tweede verdieping zodat we een prachtig uitzicht hebben op de hele route. Eerst nog een dik ontbijt gegeten in grand café Van Gogh (heel origineel) waar we voor enkele euro’s een groot gebakken ei, een aantal toasts, croissants, koffie, jus d’orange en een halve fruitschaal naar binnen hebben gewerkt.

# Dag 36-42: Salta is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

Om ongeveer 11.00 uur vertrekken we met een grote bus vol met toeristen naar San Pedro de Atacama waar we ongeveer 13.30 uur aan komen. Veel problemen hadden we niet bij de grens. In Bolivia was het alleen maar halen van een stempel (als je die nog niet had) en vervolgens weer door. Aan de kant van Chili ging het iets moeilijker… Eerst een stempel halen en vervolgens met je gehele bagage door de douane. Je tas moest helemaal open en als je pech had moesten ook al je spullen eruit. Fruit of andere etenswaren mocht je absoluut niet meenemen en we moesten met onze schoenen door een badje (denk aan mond- en klauwzeer toen in Nederland)! Wij hadden gelukkig geen problemen en mochten onze tassen weer snel dichtdoen en de bus in.

Om ongeveer 13.30 uur dus in San Pedro de Atacama. Een heel klein toeristisch dorpje op een hoogte van 2400 meter midden in de Atacama woestijn. Bij binnenkomst zagen we al heel wat betere huisjes met zandweggetjes. En het was daar schoon!

Eerst een hostel gezocht, natuurlijk stonden er al mannetjes buiten de bus te wachten op ons voor een hostel. Met een van die mannetjes zijn we meegelopen en we kwamen terecht bij een erg goed hostel met een binnenplaatsje en hangmatten! Het weer in San Pedro is ook weer erg zonnig, komt dat goed uit! Na ons wat opgefrist te hebben, hebben we San Pedro maar is verkend. Eerst nog wat geld wisselen en alvast voor morgen een ticket gereserveerd naar Salta, Argentinië. We kunnen helaas niet langer blijven… de volgende bus vertrekt pas over vier dagen. Dat is te lang en het is hier erg prijzig, dus dat komt goed uit!

We hebben een heerlijk biertje genuttigd op het Plaza (net zo duur als in Nederland, pfff!) en we zijn een internetcafe ingedoken. ´s Avonds hebben we heerlijk nog wat gedronken en heerlijk gegeten! Eindelijk weer is een groot stuk vlees naar binnengewerkt! Dat hebben we gemist zeg, en vanaf morgen wordt het alleen nog maar beter! Na het eten hebben we nog wat gedronken in een ander cafe´tje met een heerlijk groot vuur middenin.

We hebben heerlijk geslapen in een superbed en heerlijk gedoucht onder een ´warme´ douche! Wat is dat lekker zeg!!! Daarna een heerlijk onbijtje genuttigd en ons laatste chileense geld opgemaakt aan chocolade en snoepjes. We zijn klaar voor Salta, Argentinië! Een reisje van ongeveer 12 uur maar een groot gedeeltje rijden we overdag, dus kunnen we genieten van de prachtige natuur!

Tot in Argentinië!!!

# Dag 35-36: San Pedro is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

Dag 32 alweer, vandaag hebben we weer een reisdag voor de boeg van ongeveer 12/13 uurtjes. We gaan naar Uyuni, een klein dorpje dat midden in Bolivia ligt op een hoogte van 3675 meter.

Om 9.15 uur werden beneden bij het reisbureau verwacht. Daar stond een taxi voor ons klaar en die heeft ons vervolgens naar het busstation van La Paz gebracht. Om 10.00 uur vertrok de bus, nou ja een half uurtje later is dat hier in Bolivia. Om iets voor tweeën kwamen we aan in Oruro, hier hadden we een stop van ongeveer 1.5 uur en konden vervolgens om 15.30 uur de trein pakken naar Uyuni. Een prachtige treinrit tot een uurtje of zes want toen werd het donker. We reden in het begin door het water en konden vele verschillende diersoorten bewonderen.

Om 22.30 uur  kwamen we dan eindelijk aan, en op zoek naar een hostel. We hadden al een goed hostel gezien in de Lonely Planet, dus wij daar heen, bleek dat hij dicht was. Toen maar verder zoeken in het afgelaten dorpje met onze backpacks. Gelukkig kwamen we een jochie tegen die voor ons een goed hostel wist, bleek dat het diegene was waar we net voor dichte deur stonden, Een heerlijke bed stond er in die kamer met prive badkamer maar eerst nog snel wat eten met een Frans man. Hij kon goed spaans en voor 8 Bolivianos p.p. (0.80 euro) hadden we heerlijke patat met kip. Nu op naar ons bedje…

De volgende dag hadden we met iemand van het hostel afgesproken om nog een tourtje voor dezelfde dag te regelen naar de Salt Lakes voor drie dagen. Het stadje Uyuni is heel klein en d´r is hier echt niks te beleven, zonde van onze tijd dus. Om 9.00 waren we dus al aan de overkant van de straat om vervolgens om 10.30 uur weg te gaan. (Alles kan hier in Bolivia).

Na een heerlijk ontbijt en nog wat kleine boodschapjes waren we om 10.30 uur bij het reisbureau waar nog twee Italiaanse dertigers, Ricardo en Paolo wachtte. Zij gingen met ons mee samen met nog een knettergekke Braziliaanse man, Arthur van 49. Het bleek al snel dat de groep klikte en hadden al wat lolletjes. Arthur was al in meer dan 120 landen geweest, dus hij had heel wat verhalen en wij en de Italianen gaan nog naar Brazilië, dus genoeg gespreksstof. De Italianen konden goed engels en de Braziliaan deed erg zijn best en anders kon hij in het Portugees/Spaans/Italiaans communiceren.

Een uur later dan gepland gingen we met de hele jeep op weg. De chauffeur, Carmello kon helaas geen engels maar zowel de Braziliaan als de Italianen konden hem verstaan, dus geen probleem eigenlijk. We gingen op weg naar de treinenkerkhof. Allemaal oude treinen van meer dan 40 jaar oud. Daarna reden we door naar een klein dorpje Colchani, hier maken de mensen allemaal spullen van zout zoals huizen, stoelen, beeldjes etc. Ze verdienen hier hun geld mee. Na een korte stop was het dan zover, we gingen naar de grootste zoutmeren van de wereld. In het begin zagen we kleine bergjes dat werd gedroogd en klaar werd gemaakt voor productie. Hier mochten de mensen alleen nog aan het zout komen, verderop niet meer. Na weer een korte stop en vele foto´s reden we verder. En uitzicht werd alleen maar mooier. Alleen maar wit… echt zo mooi. Je kan de diepte ook niet meer zien vanwege al dat wit, de mooie blauwe lucht en dan nog de schitterde bergen. We hebben met grote ogen en open mond gekeken en vele foto´s gemaakt. Dit moet je zien!!!!

Na heel wat kilometers op de zoutvlaktes kwamen we aan bij de Incahuasi Island, of ook wel Fish Island. Dit eiland ligt in het zoutmeer. Geweldig!!! Op dit mooie eiland stonden alleen maar cactussen, en grote!!! Sommige waren wel meer dan 12 meter! Hier hebben we gelunched, je kon je eigen sandwiches maken met heerlijk vlees. We wisten niet wat het was, later bleek dat we lama hadden gegeten. Heerlijk!! Na de lunch hebben we nog een uur over het eiland gelopen, en wat een geweldige mooie uitzichten zie je dan: grote cactussen met het zoutmeer op de achtergrond en daarachter de mooie bergen. Dit is misschien wel het mooist wat we in ons leven hebben gezien!!

Het was al tegen half vijf en waren zo ongeveer de laatste jeep die weg reed. Onze Braziliaan wilde onderweg wel na iedere 50m. stoppen om foto´s te maken. Dachten we dat we net een mooi plaatje hadden gemaakt, hadden we na een paar meter weer een superplaatje! Eigenlijk kon je wel bezig blijven met je fototoestel. En dat deed de Braziliaan letterlijk, het werd zelfs lachwekkend! Maar het was ook zo mooi! Op een gegeven moment mocht hij gewoon geen foto´s meer maken anders werd het wel nachtwerk, haha! Net voor het donker (18.00 uur) kwamen we aan in een soort appartementje. Hier konden we terecht  op een slaapzaal. ´s Avonds nog met de groep gegeten en nog getafeltennist tot iets over negen, want toen moesten we ons klaarmaken voor de nacht en volgende morgen. Het licht ging namelijk uit om 21.30 en ging dan ook niet meer aan, zelfs de volgende ochtend niet.

Dag 34, we werden gewekt om 6.30 uur. Niet zo lekker geslapen maar we hadden er weer superveel zin in. Vandaag zou weer een dag worden om nooit te vergeten! Om 7.00 uur ontbijt; broodjes met cake, heerlijk! En om 7.30 uur zaten we in de jeep op weg naar mooie meertjes op hoogte maar voor die tijd hadden we een alternatieve route. Carmello zei dat deze veel mooier is dan de route die de andere jeeps nemen. We kwamen dus in the middle of nowhere geen jeep niks tegen. Wel reden we onderweg door kleine dorpjes met soms maar 7 gezinnetjes. Die mensen hebben echt letterlijk niks, zo arm! Natuurlijk werden er weer zoveel foto´s gemaakt en weer kreeg de Braziliaan te horen dat hij toch iets minder foto´s moest maken anders zouden we het rode meer vanavond niet meer bij licht zien…. haha! We hadden grote lol in de jeep. De Braziliaan was gek en grappig te gelijk, het leek soms wel een disco in de jeep, haha! We hadden het weer getroffen met de groep!

De hele dag hebben we rondgereden in de prachtige natuur. We hebben geweldig gekleurde bergen gezien, mooie rotsformaties en vele dieren. Aan het einde van de middag kwamen we aan bij het Red Lagoon, het rode meer met vele flamingo´s. Je kan je het bijna niet voorstellen, maar het meer is echt rood en dan nog met de geweldige bergen erachter. Na een tijdje werd het natuurlijk weer donker en moesten we naar de plek waar we zouden overnachten. We hadden de keuze om 5 Bolivianos (0.50 euro) meer te betalen dan hadden we een iets mooier accomodatie. We kwamen daar aan en het was inderdaad minder mooi dan gister maar voor een nachtje was het te doen! Naast de accomodatie zou het die nacht erg koud worden, ze voorspelden -20 en binnen -5! En zonder verwarming en vele tochtgaten in de deuren en muren. We hebben ons dus goed aangekleed en gelijk maar een fles wijn besteld! We hadden nog meer dan 3 uur voordat het licht uitging (21.00 uur) en we hadden zoiets wat moeten we in vredesnaam doen….  Het was superkoud aan het worden maar het was zo gezellig die avond!! Wat een lol weer!

Om 21.00 uur naar bed, het viel nog mee met de kou. Wat wil je, met al je kleren aan in bed, in een dikke slaapzak en dan  nog onder de dekens. ´s Nachts was Antoinet weer niet lekker, we denken toch dat het door de hoogte komt, we sliepen die nacht weer op 4700 meter hoog (het hoogste punt waar we ooit hebben geslapen).

Op dag 35 werden we om 5.30 uur gewekt, geen ontbijt maar gelijk je spullen pakken naar het toilet en de jeep in. Oh wat was het koud zeg! We gingen op weg naar de Geisers. Het was donker toen we aankwamen en we zijn d´r een hele tijd gebleven want het was licht toen we verder reden. Wat mooi om te zien! Kokende modder waar veel stoom uitkomt! Na vele foto´s gingen we weer op pad. We kwamen langs thermale baden, wel ongeveer 35 graden warm. Je mocht de baden in maar niemand van ons heeft het gedaan, we zagen anderen en wisten genoeg. Het was nog steeds erg koud en als je het warme bad uit zou komen…. brrrrr!

Weer verder hebben we nog hele mooie rotsformaties gezien en de tour eindigde bij de Green en White Lagoon, groene en witte meren. Geweldig zeg, vooral het groene meer. Je kon in het meer de grote berg zien!! Bij het witte meer hebben we ons ontbijt genuttigd, en ze hadden daar heerlijke kaas!!! Na het ontbijt (10.30 uur) ging de Braziliaan verder met zijn tour. Hij ging weer terug naar Uyuni. Wij en de Italianen gaan verder naar San Pedro de Atacama in Chili, ons derde land! De tour is afgelopen, dus ook Bolivia. We vertrekken om 11.00 uur. Het was geweldig! We hadden dit zeker niet willen missen!!!!

Tot in Chili!

# Dag 32-35: Uyuni/Salt lakes is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

Op de 26e dag aan het einde van de middag aangekomen in La Paz. Dit na een zeer mooie busrit langs de overs van het Titicaca-meer waar we opeens uit de bus werden gezet en passagiers & bus op twee aparte bootjes naar de overkant werden gestuurd. De aankomst in La Paz was ook een om niet snel te vergeten. De Boliviaanse hoofdstad is gelegen in een hooggebergte maar het centrum ligt in een soort vallei. Met de bus naderden we de (behoorlijk arme en vieze) buitenwijken maar daarna reden we over een soort ringweg die bovenaan een berghelling begon en langzaam naar beneden draaide. Dit leverde een prachtig uitzicht op over het centrum en de omliggende bewoonde berghellingen.

Na een kleine zoektocht langs volle hostels hadden we een nacht geboekt in een hostel vlakbij de plek waar de bus ons had afgezet. We hadden hier al een slecht voorgevoel over zodat we direct maar een ander hostel hebben gereserveerd voor de nachten daarna. En dit gevoel bleek weer eens juist. Het hostel zat vol me Israeliërs die om half vijf ´s nachts ruzie met elkaar kregen wat een uur lang geschreeuw, vrouwelijk gehuil en gebonk op deuren opleverde. Daarvoor al waren de ruziemakers stuk voor stuk of in kleine groepjes al dronken binnengekomen. Kortom, bijna geen oog dicht gedaan dus. De volgende ochtend dus maar direct ingechecked in El Solario, een goed bekend staand en gezellig hostel midden in het toeristische centrum van La Paz waar ook een reisbureautje bij in zat. De hele dag hebben we ons een beetje vermaakt op de grote centrale boulevard (El Prado) waar op dat moment een soort braderie aan de gang was. Het weer was zoals altijd weer supermooi met een blauwe hemel en een graadje of 25. Wordt zo langzamerhand wel een beetje eentonig hè!

s Avonds waren we van plan om uit te gaan maar omdat het zondag was bleek ineens zowat alles dicht te zitten. We konden zelfs niet eens een ´normaal´ restaurantje vinden om wat te eten. Je kan altijd nog naar de ´Pollo & Fritas´ (Kip & Friet) tenten waar je voor een euro 1/4 kip plus fiet krijgt maar daar hadden we beiden geen zin in. Uiteindelijk vonden we nog een ondergronds tentje en zijn na ons diner nog wat wezen drinken in een lokale Boliviaanse zuiptent waar ze alleen maar bier & cola verkochten (geen grapje). Een stelletje mannen ( en vrouwen overigens) kregen daar op een gegeven moment een half uur lang woorden met elkaar, wat grappig was om te zien, totdat er ik-maak-je-dood bewegingen gemaakt werden en er stoelen boven hoofden werden gezwaaid. Time to go!!!

De volgende dag begon eigenlijk zoals de dag ervoor. We zijn weer een beetje door het centrum gaan banjeren, ontbijtje gegeten, hier en daar een biertje of bakkie koffie. Helaas begon Antoinet zich wat minder te voelen zodat we teruggingen naar het hostel en zij even op bed ging liggen. Peter is toen alleen verder gegaan met de stadswandeling. Later op de avond bleek dat Antoinet opnieuw ziek was geworden met alle mogelijke maagklachten die daar bij horen. Peter is nog wel wezen stappen en uiteindelijk in een Engelse pub beland met een Canadees en wat Brits volk. Voor Antoinet zou de dag erop (dag 29) een bed-dag betekenen; zwak, ziek en misselijk helaas… Peter heeft die dag ook maar een beetje rustig aangedaan (zoals eigenlijk de hele tijd al in La Paz hahaha), een mountainbike tour geregeld, een boek gekocht en weer een beetje door La Paz gehobbeld. Soms best lastig omdat er erg veel steile straatjes zijn zodat je veel moet klimmen/dalen wat niet altijd even snel gaat op een hoogte van meer dan 3500 meter! ´s Avonds voelde Anton zich wel wat beter zodat we konden gaan shoppen. Dit duurde nog geen uur voordat de klachten weer begonnen en ze noodgedwongen opnieuw terug moest naar het hostel. La Paz is geen echt succes geweest voor Antoinet!

Dag 30 zouden we gaan mountainbiken en de ochtend begon goed totdat we aangekleed waren en Antoinet nog even naar het toilet ging… Dikke ellende weer! De tour hebben we toen maar uitgesteld naar de volgende dag, wat gelukkig kosteloos en zonder problemen kon… De rest van de ochtend een beetje geslapen en gelezen en net zo lang gewacht totdat Antoinet weer wat beter was. Uiteindelijk was dit ook het geval zodat we nog zijn wezen lunchen en naar een park zijn geweest met uitzicht over de stad. Daarna nog wezen shoppen en ´s avonds uit eten geweest in een door Nederlanders gerund eetcafé. Dit zou een hele leuke avond moeten worden maar Anton had zo weinig energie in haar lijf dat ook dit avondje voortijdig werd afgebroken. Niet zo erg met het oog op de heavy mountainbike tour van de dag erop.

Dag 31, dag van de Death Road (ook wel World´s Most Dangerous Road genoemd). En wat geweldig werd dat! Na een uurtje rijden kwamen we met een groepje van 4 vrouw en één man (Peter natuurlijk) plus een gids (eigenlijk gidsje want het was een klein 18 jarig Boliviaans knulletje) aan op een hoogte van 4700 meter temidden van sneeuw en ijspegels, bbrrrr… De tocht zou 64 km lang zijn, waarvan ongeveer 1 km klimmen en de rest alleen maar dalen. Wat een uitvinding! De eerste 30 km over asfalt en de rest over een stoffige, modderige en vol met stenen liggende weg langs steile afgronden van meestal zo´n 40-50 meter diep met uitschieters naar boven de 100. Met grote snelheid ging het keihard naar beneden, af en toe een klein beetje remmen in een bocht maar voor de rest doet de zwaartekracht al het werk. Meer dan 50 km/uur was eerder regel dan uitzondering. Jammer was dat een Australisch meisje behoorlijk angstig was en wij soms minutenlang op haar moesten wachten na elke paar kilometers.

Aan het eind van het geasfalteerde gedeelte kwam helaas ook een einde aan de tour van Antoinet. De hoogte en de inspanning hadden hun tol geëist en ze voelde zich opnieuw niet goed. Ze mocht helaas niet verder rijden zodat ze de rest van de tour voorin de achtervolgende bus moest zitten waar later nog eens twee anderen in zouden plaatsnemen. Death Road werd dus meer Sick Road. Peter ging wel gewoon verder en heeft zich kostelijk vermaakt. Af en toe wel jammer als er verkeer tegemoet kwam want de gids liet ons meestal stoppen. Vaak ook wel verstandig als er vrachtwagens op anderhalve meter passeren en de mountainbikers stilstaan vlakbij de afgronden. Op sommige momenten wilde de gids lekker hard gaan en Peter kon dan mooi volgen. Later wachtten zij de Autralische meisjes dan weer op die af en toe geen meter vooruit kwamen (soms wel 10-15 minuten gewacht). Een van hen is toen ook maar afgestapt uit angst, een ander zou later nog een val maken en met een kapotte knie plaatsnemen op de bank achter Antoinet. De derde heeft de tocht dapper uitgereden en was op zich ook niet eens langzaam. Na een tocht van uiteindelijk 7 uur kwamen we aan in Coroico, het eindpunt. Normaal duurt de tocht ongeveer 5 uur maar we hebben in ieder geval goed kunnen genieten van prachtige uitzichten. Een zeer mooi afscheid van La Paz en omstreken. In de late avonduren nog een Nederlands-Boliviaans ´kaasplankje´ gegeten in hetzelfde eetcafé als de dag ervoor: een bord met wel 100 blokjes kaas!!! Stond op het menu onder ´snacks´ maar bleek voor een groep mensen bedoeld… We denken dat de helft van het café nog wel wat heeft meegegeten nadat wij genoeg hadden gehad.

P&A

# Dag 26-31: La Paz is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

Eindelijk weer verhalen vanuit het Zuid-Amerikaanse gekkenhuis! Duurde effe want de computers zijn hier echt sloom… Na de slopende reis zijn we ´s ochtends vroeg dus met de bus vertrokken naar de Boliviaanse grens. En uitgerekend waar je zou verwachten dat het een strenge controle zou worden met enkele uren wachttijd bleek het dit keer een kwestie van bus uit, hokje in, stempel in je paspoort, hokje weer uit, busje weer in. Totaal twee minuten. En dan te bedenken dat we bij het verlaten van Nederland schoenen en al moesten uittrekken!!!

Een kwartiertje later kwamen dus aan in mellow place Copacabana. En inderdaad het is lekker rustig. Niemand valt je lastig, mooi weer, geweldig mooi Titicaca meer en vele restaurantjes en hotelletjes/hostels. Rondhangen is hier de grootste dagelijkse bezigheid. Op de tweede plaats komt eten/drinken, maar omdat je dat niet 16 uur per dag volhoudt is rondhangen toch duidelijk de nummer één. Eigenlijk was het gewoon te grappig voor woorden. We namen onze intrek in een hostel wat direct aan het meer was gelegen met uitzicht op datzelfde meer. Niet verkeerd! Daarna zijn we ook maar begonnen aan hetzelfde waar de Bolivianen mee bezig waren, namelijk rondhangen. We hebben nog wel even de plaatselijke twee toeristenstraatjes bekeken en zijn daarna maar op een terrasje gaan zitten om te genieten van welverdiende biertjes (600 ml) tegen een mooi prijsje van zo´n 0,80 euro per stuk. Later hebben we een bergje beklommen om te genieten van een zeer schone zonsondergang en een flesje wijn.´s Avonds zijn we uit eten geweest in een druk restaurantje waar we allebei een vers gevangen forel hebben gegeten van misschien wel 400-500 gram en van binnen gevuld met groenten, champigons, ham/kaas en kruiden. Echt de lekkerste vis die we ooit hebben gehad!!! Omdat Peter niet helemaal fit was zijn we redelijk vroeg gaan slapen in plaats van nog uit te gaan.

De volgende dag zijn we naar Isla del Sol gegaan, een eiland zo´n 20 km uit de kust van Copacabana. Het eiland is voor de Inca´s een belangrijke plek geweest omdat ze geloofden dat hier de zon geboren was. Vanzelfsprekend is er dus ook een eiland waar de maan geboren is, Isla del Luna, en dat ligt dan ook niet ver van Isla del Sol. Nadat we met een motorbootje naar de overkant waren gevaren wachtte onze een leuke verrassing. We moesten steile trappen oplopen om naar een hostel te komen! Aangezien Antoinet last had van haar knie (overgehouden van de Inca Trail) duurde het even maar uiteindelijk kwamen we bij een leuk hostel uit met een gezellige tuin en opnieuw fantastische uitzichten over het meer met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen van meer dan 6000 meter hoog. De rest van de dag hebben we een beetje rondgelopen over het eiland en wat biertjes ingedaan op het terras.

´s Avonds zijn we blijven eten bij het hostel waar we een simpele maaltijd kregen met wederom verse forel die twee uurtjes daarvoor nog binnengehaald waren door de hosteleigenaar. Samen met een zeer goed flesje wijn hebben we de rest van de avond volgemaakt en later hebben we nog even mogen staren naar zeer heldere sterrenhemel, die er anders uitziet dan op het noordelijk halfrond, erg interssant allemaal. De volgende ochtend rond half elf met de boot weer vertrokken naar Copacabana en aansluitend hebben we bus genomen naar La Paz waar we op dit moment al enkele dagen zitten. Ook hier is het ontzettend leuk om te zijn kunnen we alvast verklappen… En goedkoop!

Adios! Peter & Antoinet

# Dag 24-25: Copacabana is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.

Dit werd zoals in de titel staat een dramatische busrit richting Copacabana, onze eerste bestemming in Bolivia. Op dag 22 (dinsdag) om 22.00 uur vanuit Cusco vertrokken met de nachtbus van busmaatschappij San Luis. Het eerste uurtje verliep vlot en we hadden op zich prima stoelen met veel beenruimte vergeleken met de rest van de bus. Vlak daarna klonk onderweg een knal(letje)… De buschauffeur reed nog zo´n 20 minuten door maar besloot toch even te stoppen. Er bleek iets mis te zijn met een van de wielen, maar dit werd gelukkig door de meegereisde mechanicus snel gerepareerd… dachten we…

Rond half een werd in een dorpje gestopt en alle toeters en bellen werden tevoorschijn gehaald omdat de bus niet lekker meer reed. Lassen, slijpen, zagen, felle lichten en voor het gemak werden alle wielen en wiel-ophangingen gecontroleerd en gerepareerd. Dit geintje duurde ongeveer 2,5 uur zodat niemand lekker kon pitten of iets anders kon doen. Het erge was nog dat de deur open bleef en de buitenlucht had een temperatuur van tegen het vriespunt. Brrrrr… Maar goed, de reis werd vervolgd en de bus reed goed door… tot een uur of vier ´s nachts.

Om onverklaarbare redenen stopte de bus en na een tiental minuten vroeg men zich af wat er aan de hand was. Bij navraag ging het gerucht dat de bus toch helemaal kapot was en dat we waarschijnlijk terug moesten naar Cusco. Maar eerst moesten we dan wachten op vervangend vervoer. Iets later werd duidelijk dat er helemaal geen vervangend vervoer was en dat de chauffeur ook niet van plan was terug te gaan. Het verhaal was na een uur nog steeds niet duidelijk totdat de zon iets begon op te komen en we eindelijk buiten wat konden zien. File! We stonden in een rijtje met vrachtauto´s te wachten. Iets verderop konden rookwolkjes worden waargenomen… en wat bleek: opstand van de lokale bevolking!!!!

De weg was geblokkeerd met stenen en rotsblokken vergezeld met in brand gestoken takken en autobanden. Eerst mochten we er dus helemaal niet langs maar na onderhandelingen van Peruaanse mede-passagiers konden we na een oponthoud van 2 uur toch verder. Niet dat dat veel hielp want 500 meter verder was een groot kruispunt volledig geblokkeerd met demonstranten en opnieuw veel stenen. Het was onduidelijk of en wanneer we er wel langs zouden kunnen. Er gingen geruchten over het middaguur maar ook pas in de avonduren wat een wachttijd van meer dan 12 uur zou betekenen. Onverwachts mochten we na 3 uur passeren onder begeleiding van de lokale politie, maar het bleek dat onze bus echt kapot was en dat we naar de plaatselijke garage mochten om het spul te fixen. De doorgaande weg langs de garage bleek het toneel van politieke demonstraties van meer dan 10 groeperingen. De (opnieuw) 3 uur die we moesten wachten konden we dus genieten van schreeuwende en spandoekdragende groepen van gemiddeld 100 man (en vrouw). Bij de 2e groep ging het bijna mis. Al van ver werden stenen gegooid richting enkele van onze mede-passagiers. De rest (wij ook) wisten niet hoe snel we achter de deur van de garage moesten gaan staan. De rest van de demonstraties verliep gelukkig vreedzaam. Snel vertrok de bus verder maar opnieuw bleek dit van korte duur. Het einde van het stadje was geblokkeerd door opnieuw veel mensen en stenen op de weg. Weer werd er 2 uur gewacht. Even onstond paniek toen er stenengooiende menigte werd verwacht maar dit bleef uit.

Opeens waren alle mensen vertrokken zodat er alleen nog stenen lagen. Er werd besloten dat alle mannen uit de bus de weg gingen vrij maken zodat we snel verder konden. Iedereen deed mee zodat 5 minuten later een opgeluchte bus verder reed. Een paar kilometer verder in een ander dorp stonden we tegenover de volgende blokkade. We hadden inmiddels begrepen dat er tientallen blokkades waren die misschien wel 3 dagen zouden duren. Er werd voor het ergste gevreesd… We hadden al bijna geen drinken meer, geen eten en omdat we naar Bolivia zouden gaan ook geen Peruaans geld meer… Heldhaftig ging vrijwel de hele bus af op de opstandige dorpelingen. Na wat geduw & getrek en wat heen en weer slepen van boomstammen en stenen werd voor een meer diplomatieke oplossing gekozen. De Peruaanse buspassagiers voerden het woord en inderdaad een half uurtje later konden we door nadat enkele dorpelingen onze bus vol met leuzen hadden gekalkt.

En deze diplomatieke aanpak bleek goed te werken!!! Ook bij volgende dorpjes werd de bus op een afstandje geparkeerd en trad de halve bus rustig en met diep respect (ahum…) de mensen tegemoet. Weer een praatje (een aantal Peruanen kreeg meestal de lachers op hun hand) en 5 minuten later mochten we door. Blokaddes zonder mensen werden vakkundig door ons aan de kant geruimd en de reis kabbelde langzaam maar gestaag voort.

Onze grootste schrik kwam toen we een mega-file zagen met daarvoor een groep van wel 500 Peruanen. Opnieuw werd er flink gelachen en werden allerlei anti-leuzen geschreeuwd maar onze Peruaanze helden uit de bus hebben het opnieuw geflikt! Binnen een half uur konden we door. De file stond in de andere richting en het bleek dat de voorste wagen al meer dan 17 uur waren tegenhouden. Maar dankzij ´ons´ mocht ook deze file door! Het ging om meer dan 200 bussen en vrachtwagens!!!! Dit bleek gelukkig de allerlaatste wegblokkade te zijn zodat we nog om 22.00 aankwamen in Puno, een ritje van minder dan 6 uur in 24 uur gedaan!!! Een Peruaan uit de bus heeft daarna geregeld dat wel 25 toeristen een goed hostel hebben gekregen. Samen met een Zwiterse jongen nog effe snel een pizza in gedaan. ´s Ochtends zouden we om 6.30 weer vertrekken om dan in een ritje van 3 uur eindelijk de grens met Bolivia te passeren naar Copacabana, een relaxed dorpje aan het Titicaca meer. Het was dus een vreemde en zeer vermoeiende dag!

Tot snel weer!

# Dag 23: Drama busrit Bolivia is a post from Reis door Zuid-Amerika 2006.