Hola hola!

De eind begint zo langzamerhand in zicht te komen, nog maar twee bestemmingen te gaan waarvan Iguazu de een-na-laatste is. Iguazu is een klein stadje middenin de noordelijke jungle van Argentinië op de grens met Brazilië. Maar vooral bekend natuurlijk van de Iguazu Falls. En dat staat voor een ongekend natuurspektakel in een stuk rivier waar de grond ooit eens door aardbeving tientallen meters verzakt is. Gevolg: wonderschone watervallen die witgeschuimd in maten en soorten met veel geraas de diepte in storten. Miljoenen liters water per seconde waarvan je telkens afvraagt waar het vandaan komt. Dat water komt dus uit een tropisch gebied met veel groen, veel dieren en waar zon en regen elkaar op onverwachte momenten kunnen afwisselen. Tijd voor ons om daar dus ook een kijkje te nemen.

Wederom een lange busrit van ongeveer 18 uur bracht ons tot aan het kleine maar leuk uitziend busstation van Puerto Iguazu, zo’n 20 kilometer van het nationale park met de watervallen. Een hostel was hier geen enkel probleem om te regelen aangezien we binnen 5 minuten onze tassen neer konden zetten in een 5-persoons appartement op een paar honderd meter van het cetrum(pje). Het appartement, met woonkamer, keuken, badkamer en tv, werd voor een prikkie verhuurd door eigenaar en tevens overbuurman Luis, die door de inkomsten van het toerisme lekker elke dag kon zonnen in de achtertuin van z’n witgeschilderde villa. De dag was al dermate gevorderd dat een bezoekje aan het partk er niet meer in zat en dus zijn we in de namiddag het centrum in geweest voor informatie en uiteraard een lekker hapje en een drankje. Dit heeft zich zo’n beetje voortgezet tot het eind van de avond! Wel wat vroeger gaan slapen omdat we de volgende dag natuurlijk vroeg naar het park wilden.

De dag erop dus vroeg eruit en voor 8 uur stonden we al paraat om weg te gaan. Gepind, buskaartje geregeld en nog voor 9 uur liepen we door de poort. Na 100 meter lopen werden we aangesproken door mensen die boottochtjes verkochten door de watervallen. Na het verhaal te hebben aangehoord hebben we dit ook direct geboekt omdat we het toch al van plan waren. We gingen dus eerst de watervalen zien van onderaf! Nadat we een korte jeepsafari hadden gehad kwamen we met een groepje Amerikanen aan bij de boten. Geadviseerd werd om de schoenen uit te doen en belangrijke spullen in een aparte tas te stoppen. Iedereen vroeg zich dus ook al af of zo nat zouden worden van alle spettertjes.

Met hoge snelheid ging de boot daarna stuiterend en wel stroomopwaarts door allerlei stroomversnellingen. We kregen daarbij voldoende gelegenheid om foto’s te nemen. Dit ging zo 10 minuutjes door totdat we omkeken en zagen dat de cameraman en de kapitein zich helemaal in een regenpak gingen wikkelen! Dat beloofde wat! Eigenlijk best onverwachts werd de boot gewoon een waterval in gestuurd waardoor iedereen begon te schreeuwen en een paar tellen nat was! Lachen gieren brullen dus! Maar dit was nog niet alles…. De boot ging verder naar een nog grotere waterval en hetzelfde herhaalde zich! Binnen 3 seconden waren we allemaal tot en met de onderbroek compleet doorweekt! De stuurman was nog niet tevreden en ging onder begeleiding van veel gejuich en geschreeuw nogmaal door de waterval. En opnieuw kwam er 40-50 liter water over je heen. Vrijwel niemand had handdoeken of droge kleren zodatwe het vooral moesten hebben van de zon. En dat was ook precies wat de verkopers hadden gezegd: doe het nu maar, dan kun je de rest van de dag drogen! Erg leuk om mee te maken!

Na het tripje een rondje gemaakt op Isla San Martin, van waar je zeer mooie uitzichten had en ook erg dichtbij bepaalde watervallen kon komen. Achteraf bleek je sommige watervallen niet van andere plekken te kunnen zien dus ook maar goed dat we daar nog heel wat gespendeerd hebben. Na het eiland hebben we het lage gedeelte (lower-circuit) verkend. Er was ook nog een hogere route (upper-circuit), een route naar de grootste waterval en diverse wandelpaden door bos/natuur. Voor elke route kun je wel een paar uur uittrekken, zodat alles zien in één dag eigenlijk onmogelijk is. Ook de lagere route was schitterend om te lopen, de foto’s zeggen eigenlijk meer dan dit hele verhaal. Grappig was dat we onderweg vele hagedissen tegenkwamen en bij toeval nog wat mooie gekleurde vogels hebben gezien. Later op de dag zouden we nog een heuse wilde Toekan en een echte krokodil zien!

De lage route werd vervolg door een treinritje naar het begin van de route naar de Garganta del Diablo (Strot van de Duivel). Dit leek meer op een soort krater met een doorsnee van enkele tientallen meters waar van alle kanten het water meer dan 60 meter naar beneden stort. Voordat we daar kwamen moest er eerst over een brug gelopen worden van anderhalve kilometer lang. Van bovenaf en dichtbij de rand was het daarna mogelijk deze krater in te kijken. Nou ja, kijken… het watergeweld is daar zo heftig dat er een constante witte muur van waterdamp in de dipete te zien is. Na meer dan een half uur en veel foto’s besloten we weer terug te gaan. Tegen het begin van de avond waren we weer terug in het stadje en we namen maar een verfrissend wijntje, en weer een lekker etentje later op de avond!

Op zaterdag hadden we besloten om de watervallen te bekijken vanaf de Braziliaanse kant. Dit omdat we ook nog naar de Itaipu dam wilden die daar vlakbij lag. Volgens onze informatie zou het park op maandag en de dam op zondag gesloten zijn… Omdat we op zondag nog graag naar het Nederlands elftal wilden kijken bleek zaterdag dus de beste dag voor Brazilië. Met de lokale bus konden we de grens over naar Foz do Iguazu (een wat grotere stad) en na ongeveer een uur waren we dan ook in het nationale park. Dit park bleek fors groter en duurder maar de watervallen maakten niet het grootste deel uit van de park. Er waren tegen betaling namelijk ook talloze kano-, wandel- en andere safaritochten mogelijk. Hier aan deze kant kwamen we dan ook eindelijk in contact met Gauti’s (of hoe je ‘t ook schrijft), op miereneters lijkende beesten zo groot als katten die overal op zoek zijn eten. Prullenbakken, tassen, terrasjes en zelfs de broek van Antoinet moest even onderzocht worden, wat weer een leuke schrikreactie opleverde. Na een paar uur hadden we de watervallen gezien (overigens ook weer adembenemend en leuk voor de foto’s) en gingen we naar de dam. Deze bleek helaas dicht zodat we nog voor de avond weer terug waren in Argentinië. Later hebben we voetbal gekeken en nog een hapje gegeten.

Op zondag dus weer naar de Argentijnse kant van het park geweest en dit keer het hogere circuit gelopen. Omdat we tijd over hadden hebben we rustig aan gedaan en genoten op enkele mooie plekjes waar volgens ons het uitzicht het beste was. Halverwege de middag was het tijd om terug te gaan voor de wedstrijd Holland-Portugal. In een klein restaurantje hebben we onder genot van bier & hamburgers de oranje helden helaas zien verliezen, dit tot grote frustratie van met name Peter, die vooral de grootste attractie was voor alle mensen op het kleine terras. Heel toevallig kwamen we daar weer een meisje tegen die we kenden uit Buenos Aires. Zij wist ons meer te vertellen over andere bekende (ook uit Buenos Aires) die we ondanks emailverkeer niet waren tegengekomen. ‘s Avonds wilden we nog uit gaan maar een hevige tropische bui zorgde ervoor dat de elektriciteit uitviel en wij geen kant op konden. Kamerverhuurder Luis kwam nog persoonlijk langs om te vertellen dat alle elektrische apparaten uit moesten en dat het onweer rij gevaarlijk kon zijn. Het werd helaas niet meer droog zodat we de avond tv-kijkend hebben afgesloten.

Maandagochtend. We hadden inmiddels al weer een busticket naar Rio de Janeiro geboekt, de spullen waren gepakt en na het ontbijt zouden we vertrekken. In een lunchroom kwamen we toen opeens een Engels stel tegen die we ontmoet hadden in de hoofdstad. Ook zij hadden een busticket geboekt voor dezelfde bus nadat wij de dag ervoor een briefje hadden achtergelaten in hun hostel. Iets later bleek zelfs dat we toevallig hetzelfde hostel in Rio hadden geboekt! Dit betekende dat we elkaar nog de hele week zouden treffen! Een toevallige afsluiter van een zeer mooi bezoek aan een van ‘s werelds mooiste natuurwonderen.

Tot in Rio!

Peter & Antoinet