Amigos!!!

Lekker busritje achter de rug! Voorin zitten is errug comfortabel met die dikke stoelen, gratis champagne & whiskey en een privé tv’tje waar ze eindelijk ‘s keer films op laten zien met Engelse ondertiteling…

Woensdag 14 juni

Dus na een uur of 20 gearriveerd op de drukke ringwegen rond de hoofdstad van Maxima’s geboorteland, Buenos Aires! Brede wegen van gemiddeld 5-6 rijbanen per weghelft moeten de werkelijk tienduizenden auto’s over tientallen door elkaar lopende betonnen viaducten leiden naar industrieterreinen, kantoorwijken of het centrum. De chauffeur wist gelukkig de weg zodat we tegen half tien ‘s ochtends uit konden stappen op het mega-busstation Retiro, waar zo’n 150 busmaatschappijen gevestigd zijn met een veelvoud daarvan aan aanlegplaatsen. Eventjes moeten lopen naar het eerste metrostation maar niet veel later waren we op weg naar Hostel Sol, gelegen aan de grote Avenue de 9 Julio, de drukke centrale boulevard en toegangspoort naar het centrum. In de "straat" staat ook de grote obelisk, de Egyptische ‘punt’, waar vrijwel elke grote stad tegenwoordig over beschikt.

Door een meters-hoog spandoek op een gebouw zagen we ons hostel direct bij het verlaten van het metro-station. Het bleek een vrij groot hostel te zijn met een leuke gemeenschappelijke kamer en een grote eetzaal. De kamer zag er keurig uit en na even koffie te hebben gedronken met de langharige eigenaar Daniel zijn we er direct maar op uitgetrokken naar de nabijgelegen historische wijk San Telmo. Deze wijk heeft veel weg van onder meer Parijs en zit vol met antiekzaken, cafeetjes en restaurants. Veel straatjes zijn daar zelfs gemaakt van de bekende Europese hobbelkeien! Na een leuke wandeling en wat bakkies koffie kwamen we terecht op het bekendste plein van Buenos Aires, Plaza de Mayo, welke omringd is door een serie mooie en oude gebouwen. Mooi stukje architectuur.

Omdat er een anti-nogwat demonstratie aan de gang was met honderden trommelende en schreeuwende sympathisanten zijn we niet lang gebleven en zijn daarom doorgegaan naar de centrale winkelstraat (Florida). Ook weer heel anders (lees: veeeel mooier) dan de Diezerstraat, de Heerestraat of de Kalverstraat. Prachtige etalages, winkelcentra met fonteinen en natuurlijk proppers, die iedereen proberen binnen te lokken met praatjes en foldertjes, markeren het straatbeeld evenals vele straatartiesten die met tekeningen, schilderingen of muziek proberen een pesos bij te verdienen. Veel winkels zijn eigendom van bekende mode-giganten zoals Da Coste, Yves St. Laurent, Armani etc. Shop-walhalla en niet alleen voor dames! Ook nog ‘s gunstig voor de portemonnee gezien de soms belachelijk lage prijzen (in verg. met Europa) maar helaas zijn de winkels vaak niet zo geschikt voor Europese lichaamsafmetingen (voor Peter wederom geen schoenen in zijn maat te koop). Een centimeter dikker dan een bezemsteel betekent in Buenos Aires al snel dat je veroordeeld bent tot het maken van eigen kleding of tot het afwachten van een lange levertijd. Grotere maten bestaan wel maar zijn gewoonweg niet aanwezig in de winkels. Gelukkig hebben ze tegenwoordig in Argentinië een wet die winkels verplicht grotere maten op voorraad te hebben dan die in de etalage, alhoewel niet iedereen zich daaraan houdt. Langs ‘s werelds grootste straat (tweemaal 8 rijbanen en dus meer dan 5 minuten oversteken!!!) zijn we later teruggegaan naar ons hostel. Even een tukkie gedaan en maar weer ‘s lekker uit eten geweest voor 5 euro.

Donderdag 15 juni

Vandaag stond in het teken van een bezoek aan de wijk Boca (vertaling: Mond). Het is de wijk waarvan men zegt dat de tango is ontstaan en waar Maradona is opgegroeid. Deze laatste past goed bij de naam van de wijk, maar Neus was ook goed geweest. Via een lange wandeling door San Telmo, een park en door Boca zelf kwamen we aan bij El Caminito, bekend van de gekleurde huizen en de tango-muziek. Dit gedeelte bleek zeer toeristisch en niet al te groot dus na een korte wandeling, een paar foto’s en een cappucino gingen we verder naar het stadion van Boca Juniors, een beetje het Feyenoord van Argentinië. Daar hebben een bezoek gebracht aan het Boca-museum en we hebben rond kunnen lopen op de tribunes. Alhoewel het stadion niet erg groot leek moet het echt geweldig zijn om door duizenden fans te worden toegezongen, die allemaal ontzettend fanatiek zijn en met heel hun hart leven voor de club. We konden dit zelf ervaren in een speciale 3D ruimte, erg geinig!

Na afloop teruggekeerd naar El Caminito voor een hapje, een drankje en wat tango. Achteraf was het allemaal zeer grappig maar de tangoshow die we bekeken onder het genot van wijn, kaas & worst was niet erg best wat vooral veroorzaakt werd door de idiote glimlach van een overjarige dansende vrouw met te rode lippenstift en gehuld in een glimmend mini-jurkje. Tango dansen konden ze niet echt, vooral als het op foto’s aankwam van de (weinige) toeristen. Het leukste was dat ze een geldpot vlakbij de ingang hadden staan waar mensen een donatie in konden doen. Hoe vaak dat stelletje wel niet in de pot hebben gekeken!!! En dan op zo’n "onopvallende" manier die niemand in de gaten heeft. Antoinet heeft ook nog een tango-poging gewaagd (zie foto) waarna het tijd was om te gaan.

Vanuit Boca hebben we een hele busrit (0,30 euro) gemaakt van ongeveer een uur naar de andere kant van stad. Tijdens de busrit waren veel mooie gebouwen, straten en pleinen te zien (zoals onze reisgids ook al had aangegeven). We kwamen uit in Palermo, een goed uitziende en gezellige wijk met veel winkels & restaurants. Omdat het al donker werd zijn we daar een beetje blijven hangen in cafés en een restaurant. Toen besloten we ook een ander hostel te gaan zoeken omdat we toch meer van de stad wilden zien.

Vrijdag 16 juni

Wedstrijddag van het Nederlands elftal! Daarom ook niet op stap geweest of wat dan ook want om 10.00 uur begon Argentinië tegen Servië en om 13.00 Oranje dus tegen de donkere mannen van Ivoorkust. Negen uur waren we al present in café Van Koning, een door Nederlanders gerund café in de wijk Las Cañitas. Gelukkig waren er al een tiental anderen aanwezig met wie we vrijwel de gehele wedstrijd hebben zitten kijken. Zoals het Hollandse gastvrijheid betaamd werden we bij binnenkomst al getrakteerd op bier (Biertje?) door een van de aanwezigen. Goed spul als ontbijt! Zeker met tosti’s erbij! Vervolgens dus een voetbalgala van de Argentijnen (6-0) kunnen zien op een groot scherm waarna de pub vol begon te stromen met oranje-gekleurde mensen met hier en daar een verdwaalde Argentijn. De sfeer zat er goed in dankzij het bier en enkele fanatieke in BsA woonachtige Nederlanders (Messi, Messi, que Messi? VAN PERSIE !!!.. LA LA LALALAAAAA…). Gelukkig wonnen onze mannen met 2-1 zodat we ook nog eens de volgende ronde hadden gehaald. Jammer was dat dan de derde groepswedstrijd tegen Argentinië van minder belang zou zijn.

Na de wedstrijd een wat late lunch gehad in een restaurant en opnieuw naar Plaza de Mayo gegaan om foto’s te maken, dit keer zonder demonstranten. Hierna zijn we wat wezen drinken in Café Tortoni, wat geldt als misschien wel het bekendste café van Buenos Aires waar ook geregeld beroemdheden een bakkie komen doen. En we moeten zeggen dat de inrichting echt geweldig was, in tegenstelling tot de service en de drank- en etenswaren. Onze cappucino smaakte naar iets wat normaal ‘uit’ je lichaam komt, de kleine croissantjes (medialunas) smaakten naar half gebakken deeg, het bij de koffie geleverde glaasje water leek net chloor en bovendien kregen we een verkeerde rekening. Geen succes dus! Gelukkig werd onze dag tijdens het late diner weer tot een goed einde gebracht door voortreffelijke wijn en een perfecte salade naast de altijd goed smakende steaks. De volgende ochtend zouden we verkassen naar hostel Chill House in Palermo, dat betekende dus weer vroeg op en spullen pakken!

Zaterdag 17 juni

Aangekomen in The Chill House, een erg gezellig en vooral relaxed hostel met echt jonge toffe eigenaars die alles voor je willen regelen. Maar eerst was het vandaag shopdag. Palermo bleek niet zo supergezellig om te winkelen en dus besloten we aan het begin van de middag weer naar het centrum te gaan. Winkelen blijft daar toch iets aparts zodat we hier de rest van de dag aan besteed hebben, tussendoor nog even voetbal gekeken en een biertje gehad. ‘s Avonds zouden we uitgaan maar alle mensen uit het hostel waren nog brak van het feestje en het uitgaan van de dag ervoor zodat ze geen zin hadden om later met ons nog weg te gaan. Dan maar met z’n tweeën! Helaas ging het ‘s nachts regenen wat ervoor zorgde dat bij de leuke tenten niemand naar buiten ging, en omdat het gigantisch druk was (het was zaterdagnacht) mocht er ook niemand naar binnen. Na ongeveer een half uur wachten hadden we het dus wel weer gezien en zijn we teruggegaan naar het hostel. De volgende dag zou anders worden!

Zondag 18 juni

In de loop van de ochtend een bus genomen naar het Feria de Matadores, een volksmarkt waar straatmuzikanten en dansers zorgen voor een cultureel tintje naast de kraampjes met lokale lekkernijen. De busrit duurde zowat anderhalf uur en de markt bleek helaas niet echt groot en ook niet leuk, mede door het bewolkte en regenachtige weer. Omdat het alweer lunchtijd was hebben we daarna gegeten en kunnen kijken naar het voetbal. Later in de middag zijn we door Recoleta gelopen, zelfs in de straat waar Maxima heeft gewoond. Daarna naar het beroemde kerkhof geweest waar veel belangrijke Argentijnse personen liggen begraven in grote luxe graftombes, waaronder de welbekende Evita Peron. Terug in het hostel bier & wijn lopen drinken met iedereen waarna we met z’n elven uit eten zijn geweest in een eetcafé vlakbij. Later zijn we nog met een groep op stap geweest maar het bezoek aan een bekende discotheek was helaas van korte duur. Om 04.00 uur terug in het hostel bleken de meesten moe maar samen met een aangeschoten Australiër (David) hebben we nog tot 06.00 in een café gezeten.

Maandag 19 juni

Gezien de feestelijkheden van de dag ervoor eerst maar uitgeslapen. De middag hebben we doorgebracht in het havengebied van Buenos Aires, Puerto Maduro. Voor de avond hadden we een tango-dinershow geboekt in een romatisch eetcafé. De show bestond afwisselend uit pianisten, een zangeres en uiteraard uit dansende tangostelletjes. Het café was vrij klein en er waren maar zo’n 5 tafels bezet waardoor het een leuke en vrij intieme show was. Het eten was helaas slecht waardoor de betaalde prijs voor het geheel wat aan de hoge kant was. Ondanks dat wel een hele leuke avond gehad.

Dinsdag 20 juni

Deze dinsdag zou onze laatste volledige dag betekenen in Buenos Aires. De volgende dag zouden we vertrekken richting de watervallen Iguazu. De was hebben we nog even ingeleverd bij de plaatselijke wasvrouw en daarna zijn we lekker wezen rondhangen in het centrum voor de laatste shopartikelen. ‘s Middags stond Engeland-Zweden op het programma wat we met de vele Engelsen uit ons hostel zouden gaan kijken in een eetcafé. Helaas waren ze niet aanwezig op de afgesproken plek zodat we dit met ons tweetjes onder genot van enkele drankjes hebben aanschouwd. Achteraf bleken de Engelsen voor een dichte deur te staan en toen wij aankwamen was de tent zojuist geopend. Omdat het voor meerdere mensen de laatste avond was werd er spontaan een soort van feestje gevierd wat door ons twee werd gestart met het openen van flessen wijn, gevolgd door een extra run naar de supermarkt door de rest. Al goed aangeschoten hebben we laat op de avond samen met de Australiër nog een perfect diner gehad op het terras van misschien wel het beste restaurant waar we ooit gegeten hebben; La Cabrera, gelegen in dezelfde straat als het hostel. Grote malse steaks, een tiental verschillende sausjes erbij, een goede salade en ook dit keer een uitstekende wijn.Terug in het hostel ging het feestje nog even verder totdat de meesten er genoeg van hadden en hun matras weer opzochten. Een goede afsluiter!

Woensdag 21 juni

De dag dat de spullen moesten worden gepakt maar ook de dag van Nederland-Argentinië. Na het uitchecken zijn we wezen lunchen en direct doorgegaan naar wederom café Van Koning. Daar aangekomen bleken er niet alleen voetballiefhebbers belangstelling te hebben voor de wedstrijd maar ook de media was van de partij. Grote snoeren, tv-wagens, cameraploegen en fotografen waren druk in de weer om echt alles in het café vast te leggen. Zelfs een Duitse radioverslaggever was present en vroeg Peter om een interview (in het Duits) maar hij had geen zin om te reageren. Hetzelfde gebeurde met de Argentijnse journalisten, vrijwel iedereen werd gevraagd om voorspellingen of reacties maar omdat een heleboel aanwezigen geen Spaans spraken waren steeds dezelfde personen de lul bij de verschillende tv-stations. Op zich wel leuk al die aandacht maar bij elke vrije trap of corner een felle lamp in je gezicht en het geluid van in- en uitzoomende camera’s in je oor waren nou niet echt bevordelijk voor het lekker kijken naar een voetbalwedstrijd. Helaas eindigde de oranje-blauwwitte strijd in een teleurstellende 0-0 en omdat wij twee uur later onze bus moesten halen hebben we ons snel uit de voeten gemaakt. Spullen opgehaald en naar de metro gegaan. Daar eindigde ons Buenos Aires avontuur nog wat vervelend doordat Antoinet beroofd werd van haar zonnebril op sterkte. Die werd binnen 2 seconden uit haar kleine rugtas gehaald die ze nota bene op haar buik droeg met haar handen op de rits! Een paar vrouwen op middelbare leeftijd slaagden erin Antoinet af te leiden door water op haar backpack en hoofd te gooien en daarna nog op haar schouders te tikken. Even het hoofd omgedraaid en aan de voorkant wordt snel iets uit het vakje van de rugzak gehaald. Zonde, maar wel leuk is dat ze niks aan die zonnebril hebben omdat het precies Antoinet’s sterkte is.

Peter & Antoinet